Otac i sin

Posle kiše dolazi sunce. U nekoliko reči engleske poslovice staje suština života i profesionalne karijere u svakoj oblasti. Tako su otac i sin, Dragan i Dušan, prešli put od zvezda, preko umanjenja njihovih zaslugai bolesti, do ponovnog krova Evrope.

Foto: Georgia Panagopoulou / EPA

Dragan je trenersku karijeru započeo u IMT, ostvario veliki uspeh, a zatim je svoje ime dograđivao preko Zadra, Cibone i reprezentacije Jugoslavije u Buenos Ajresu 1990. godine. To prvenstvo ostalo je upamćeno po tragičnom događaju za sve narode bivše države, odnosno pokazalo je da ni najveći sportski uspeh ne može pokriti politički neuspeh i mržnju koju su marginalci sa svih strana posejali.

Ipak, uloga pomoćnika u najjačoj svetskoj reprezentaciji otvorila je Draganu Šakoti vrata Grčke. Ekipa PAOK-a je bila prva stanica, a osvojen je Kup Evrope u dramatičnom finalu protiv odlične Saragose (76-72). Nizale su se sezone po grčkim klubovima, a Dragan ponovo dolazi u žižu javnosti jednim od najvećih iznenađenja u modernoj grčkoj košarci – titulom AEK-a iz Atine u jeku najbogatijih godina Panatinaikosa i Olimpijakosa. Šakota osvaja prvenstvo Grčke 2002. godine i to nakon vođstva Olimpijakosa u seriji 2-0 i potpunog preokreta.

Posle ovog neverovatnog uspeha Šakota seda na klupu Olimpijakosa, biva pomoćnik Željku Obradoviću u reprezentaciji, a zatim i samostalno predvodi nacionalni tim na SP u Japanu 2006. Bez većih uspeha u ovom periodu, najavljuje se i dolazi kao spasilac Crvene zvezde i čovek koji može prekinuti tada već zahuktalu dominaciju Partizana. Šakota je na Mali Kalemegdan doneo jedan trofej – kup Radivoja Koraća, a uz to i četvrtfinale ULEB kupa. Ipak, klupu beogradskih Crveno-belih napušta marta 2007. godine, nešto pre isteka dvogodišnjeg ugovora, osporavan i na klupskom i na reprezentativnom planu.

Sledeće godine provodi u Bolonji, a zatim i Turskoj. U novoj ulozi generalnog menadžera se nalazi sa ponovnim podizanjem AEK-a na veliku scenu, a spletom okolnosti i otkaza uručenog Sotirisu Manolopulosu se vraća i na klupu atinskog velikana.

Dušan je karijeru započeo u Panatinaikosu, a ulogu je dobio već 2003. kao sedamnaestogodišnjak. Naredne 4 godine u izuzetno snažnom PAO bile su solidne za tako mladog igrača, ali je izostao potpuni proboj na veliku scenu. Šakota zatim odlazi u Panionios gde je odličnim igrama kupio sebi povratnu kartu za dominantni tim Grčke – Zelene. Sledeća stanica bila je Italija, atraktivni Pezaro, gde se Šakota afirmisao kao dobar ligaški igrač. Respektabilnih 11.3 poena po meču, uz skoro 4 skoka, činili su odličnu statistiku i najavu da bi Dušan mogao konačno i do zapažene uloge u najkvalitetnijim evropskim timovima. Ipak, sudbina je imala drugačiji plan.

Šakota je povređen na utakmici Pezara sa Teramom, kada mu je u nekom od duela sa protivničkim igračima puklo dvanaestopalačno crevo zbog čega je hitno operisan. Nakon prve operacije, Šakoti se stanje pogoršalo zbog unutrašnjeg krvarenja, pa je hitno usledila  i druga operacija i ulazak u indukovanu komu. O tankoj niti visio je i život mladog igrača, dok se košarkaška karijera činila nevažnom i dalekom. Najlepša vest stigla je iz bolnice San Salvatore i glasila je “Dušanu Šakoti prekinuta je veštacki izazvana koma i on je skinut sa aparata za veštačko disanje”. Za sve vreme boravka u bolnici i borbe za život, Šakotu su navijači Pezara podržavali ispred bolnice, ma koliko puta zamoljeni da ne prave gužvu. Bio je tu i transparent sa najiskrenijim znacima podrške (“Dušane izdrži”) za mladog košarkaša. Karijera se kasnije ponovo vraćala u svoje redovne tokove preko Ostendea i Jeniseja, zatim velikana Varezea, pa sve do AEK-a gde je ponovo izrastao u najvažnijeg šrafa ekipe.

Piratas del Basket

Danas su otaci i sin, Dragan i Dušan, osvajači FIBA Lige Šampiona i grčkog kupa. Fantastična utakmica u finalu, u prepunoj OAKA Areni, završila se velikim slavljem igrača i navijača i iznenađujućom pobedom nad kvalitetnijim i favorizovanim Monakom. Sto ubačenih poena pojačalo je glamur finalne predstave, a razgaljeni navijači su završili ne samo na parketu i oko terena, već pojedini i na obručima u hali. Grci vole košarku, doživljavaju je kao igru života i smrti, pa otuda takve emocije ne čude. I Dragan i Dušan su osvojili mnogo trofeja u svojim karijerama, ali verujem da je ovo onaj najdraži (do sad). Kao autsajderi, posle lošeg početka sezone, AEK se izdigao kao osvajač jednog evropskog trofeja, milion evra, a u međuvremenu pokorivši i Kup Grčke. Koliko je ovaj meč bio značajan videlo se i kroz najave iskusnog trenera: “Moramo da se dobro pobijemo u finalu”. Zanimljivo je i da je u toku cele sezone izostalo ono podozrenje “otac trener-sin igra”, kako među navijačima, tako i među ostalim igračima AEK-a. Dušan je na terenu bio pravi lider ovog sastava, pogađao uvek kada je trebalo, podizao saigrače i kada nije išlo, delio asistencije za pobedu i samopouzdanje ekipe. Radio je sve stvari kapitenski, zaslužio i zadužio poverenje svih.

Konačno, među imenima osvajačima ovog pehara upisano je i ono Manu Herisa. Problematični dečko Istanbula, igrač kojeg je nemoguće trenirati, osvojio je evropski trofej! I to ne kao marginalac, pomoćni radnik, već sa fantastičnim prosecima od 17.1 poena, 5.1 skokova i 2.4 asistencije po utakmici. U finalu je postigao samo 9 poena, ali i uhvatio 10 lopti, i najbitnije – pobio se krvavo za trofej. Posle kiše dolazi sunce, zar ne?

Leave a Reply

Your email address will not be published.