Crvena Zvezda: Priča o dve dvanaestice

Pre nekoliko dana srpsku javnost pogodila je vest o smrti velikog šarmera, košarkaša i jednog od osnivača SD Crvena Zvezda Srđana Kalembera – čika Srđe.

O Srđi Kalemberu najlepše i najpreciznije je, od svih Zvezdaša, rekao Moka Slavnić u izjavi za Blic:

Moj veliki drug i prijatelj, otišao je najveći šmeker među zvezdašima svih vremena. Predvodnik najtrofejnije generacije u istoriji Zvezde, lider na terenu, šarmer i veliki zavodnik van njega. I osim što je košarka s ovih prostora izgubila neverovatnog kreativca, nećemo više ni imati tako dobrog čoveka, druga, jer takvi se rađaju samo jednom u 100 godina.

Srđan Kalember je sa Crvenom Zvezdom osvojio 9 titula (od prvih 10 titula Zvezde fali mu samo jedna, kada je “vraćao dug zemlji” služeći vojsku). U košarkaškom smislu je ostao upamćen kao izvanredno krilo, dobrog šuta. Za reprezentaciju tadašnje velike zemlje nastupao je na tri velika takmičenja: na evropskim prvenstvima u Pragu (1947), Moskvi (1953) i Svetskom prvenstvu u Buenos Airesu (1950).

novosti.rs

novosti.rs

Nakon dve godine pauze od košarke, njoj se vratio u Francuskoj nastupajući za Nant. Kasnije je prešao u Klermon Feran gde je upoznao i buduću suprugu, splitsku košarkašicu, Natašu Bebić.

Čika Srđa je nakon aktivnog igranja košarke bio i trener, uglavnom u Francuskoj, ali i Jugoslaviji gde je sa ekipom Jugoplastike iz Splita osvojio nacionalni kup. Trenerski poziv napustio je početkom devedestih godina, od kada je bio u pravoj košarkaškoj penziji, ali sa nesmanjenom ljubavlju za dešavanja u igri pod obručima. Do poslednjih dana bio je vatreni navijač reprezentacije Srbije (i Francuske), kao i svoje Crvene Zvezde. Svu košarkašku građu koju je godinama prikupljao ostavio je muzeju Crveno-Belog košarkaškog kluba.

Ljubav dve dvanaestice

Pored velikog umeća na košarkaškom terenu, Srđan Kalember je plenio svojom pojavom, zanimljivošću i obrazovanjem i van njega. U njega je bilo zaljubljeno “pola Beograda” krajem četrdesetih i tokom pedesetih godina 20. veka.

Međutim, Srđanu se, kao i većini mladića onovremenog Beograda, najviše dopala koleginica, košarkašica Crvene Zvezde, Ljubica Otašević koja je takođe na dresu nosila broj 12.

wikipedia.org

wikipedia.org

Iz priča važnih beogradskih ljudi tog vremena da se naslutiti da je Srđan ovu utakmicu, van terena, dobio bez puno muke i da je svojim šarmom lako razoružao prelepu Ljubicu.

Bili su verovatno prvi glamurozni par posleratnog Beograda, zvezde Malog Kalemegdana, ali i Knez Mihajlove ulice, kao i svih kulturnih dešavanja u gradu na kojima su se zajedno pojavljivali. Srđan i Ljubica poticali su iz građanskih porodica, a od kuće su oboje poneli intelekt, obrazovanje i ljubav prema lepom. Posećivali su pozorišta, bioskope i galerije, a na filmskoj traci su, kao par, zabeleženi dokumentarcem velikog Puriše Đorđevića.

Koliku konkurenciju je Srđan imao oko Ljubice govore i svedočenja da su tribine na Kalemegdanu često bile ispunjene do poslednjeg mesta, najviše “bitnim” figurama države i vojske, ali i najvećim beogradskim intelektualcima, poput Ive Andrića. Za Andrića se govorilo da je, do krajnjih granica, zaljubljen u Ljubicu Otašević, pa da zbog toga nije propuštao ni treninge Crvene Zvezde, i to obučen po poslednjoj modi, u barberi kaputu. Književni i diplomatski bard o ovoj temi nikada javno nije govorio. Lepa košarkašica sa brojem 12 privukla je pažnju i važnih političkih figura, a zapisi govore da je jedan od najredovnijih bio Peko Dapčević, general-pukovnik JNA i najmoćnija figura vojske pedesetih godina.

Holivud u Beogradu, sa glavnim glumcima-državnim šampionima Srđanom i Ljubicom, trajao je tri i po godine, nakon čega su se košarkaš i košarkašica razišli. Ljubica je, kao studentkinja Filozofskog fakulteta, otišla 1957. godine u Rim, da usavrši italijanski jezik. Spletom životnih okolnosti to je bio kraj njene kratke ali uspešne košarkaške karijere, i početak života daleko od Jugoslavije i na novim nivoima.

Ljubica je, nedugo posle odlaska u inostranstvo, u Londonu srela američkog producenta Karla Formana koji joj zbog velike sličnosti sa filmskom divom Sofijom Loren ponudio ulogu njene dvojnice u filmu “Ključ” Kerola Rida. Posao dvojnice Ljubica je sjajno obavila, pošto niko nije primetio da Sofija Loren ne glumi u mnogim kadrovima filma, posebno onim sa početka snimanja. Tim uspehom Ljubica je svoje ime lansirala u visoke filmske krugove, a kasnije je bila u vezama sa velikim holivudskim imenima Kerijem Grantom i Robertom Evansom, a udala se za italijanskog barona i milionera Enrika di Portanovu, sa kojim je bila u braku četiri godine.

Mnoge spekulacije govore da je Srđan Kalember Jugoslaviju napustio usled razočaranosti zbog prekida ljubavi sa Ljubicom i njenog odlaska u zagrljaj fudbalera Partizana Miloša Milutinovića, ali ova priča ima utemeljenje više u filmskom zapletu, nego u realnosti. Srđan je želeo da radi kao novinar nakon odsluženja vojnog roka, ali se ipak nije pronašao u toj delatnosti, moguće i zbog nedostatka “odgovarajućeg” političkog pedigrea. Između ostalog, upisao je i završio Ekonomski fakultet u Beogradu, ali je Francuska ipak postala njegov drugi dom u toku više od tri decenije, sa prekidima.

Objašnjenje svog odlaska u Francusku dao je u razgovoru za Politiku:

Francuska mi je bila suđena. Moj otac Jovan kao mladi potporučnik, pilot, završio je vojnu akademiju u Šartru pre Prvog svetskog rata, u vreme kad se stvarala srpska avijacija. Majka Julija završila je gimnaziju u Parizu. Oca su tamo zvali Žan, majku Žilijet, a kad sam ja stigao u Nant, 1958, postao sam Seržan.

Košarkaš-šmeker Srđan Kalember i lepotica svetskog formata Ljubica Otašević sigurno su ulepšali teške i siromašne posleratne godine razrušenog Beograda i ratom napaćene zemlje. U jedan socijalistički svet, ogoljen nedaćama i politikom, doneli su iskru glamura koju su i pojedinačno nosili u velikoj meri. Građansko vaspitanje, ponašanje i nastupi bili su retkost, a košarkaški uspesi postavili su ih na glavna svetla pozornice. Ni jedno ni drugo se nisu uklapali u idealtip “radnog naroda”, što se može videti i iz Kalemberovih reči:

Voleo sam da spavam do podne, da se družim sa umetničkim svetom, balerinama i glumicama…

Ljubica je preminula 1998. godine u dalekom Hjustonu, dok nas je Srđan zauvek napustio 2. februara 2016. godine. I jedno i drugo zadužili su SD Crvena Zvezda i našu košarku da ih zauvek pamte.

Leave a Reply

Your email address will not be published.